P/E ve Uzun Vade Getiri

Pek iyimser birisi olmadigim icin buyumeye kusku ile yaklasiyorum; o yuzden yatirim karari alirken P/E orani (Fiyat/Kazanc orani-??-) ilk baktigim gosterge.. Robert Schiller bu konuda bir calisma yapmis (Paul Krugman ve Lawrance Summers`dan sonra en sevdigim ekonomist kendisi). S&P 500`un anlik P/E oranina gore on yillik getirisi:

Bu grafik su kadar krizin icinde niye tum "servetimi" borsaya koyma derdinde oldugumun yegane aciklamasi. Zira bendeniz bu finans isinden kisa vadede kazanacak kadar cakmiyorum. Sansima olan guvenim de sifir. Hal boyle olunca -biraz da zoraki olarak- uzun vade yatirimcisi olmak durumundayim. Ve grafikten de anlasilacagi uzere 10 yillik donemde dusuk p/e oranlari ile baslamak cok daha yuksek getiri sagliyor.

Tabii real ekonominin cakilip bahsi geen orani manasiz hale getirmesi ihtimali yok degil.. Tetigi cekmekte ki tereddutumun kaynagi bu. Su noktada gozum kulagim ABD yonetiminde. -Enflasyonu ve artan borcu goze alarak- Keynesian kanallardan ekonomiyi canlandirmalarini bekliyorum. Iyi baslamislardi ama son bir ayda, olup bitenlerin arkasinda -ve hatta altinda- kaldilar. Neyse ben en iyisi fazla dagitmadan burada durayim..

Edit: Bu arada Roubini`yi unutmusum.. Bozuk saat deyip duruyorlar ama -zamanlamasi haricinde- tum tahminleri su noktaya kadar tuttu.. --Bu firsattan yararlanip bir kez daha verimli market hipotezini ve laissez-faire ekonomiyi savunanlari selamlayalim--